Voces no sono

Santiago de Cerreda, Ourense. Foto de Ana.

Ás veces veñen voces e fálanme no sono como si non soubesen co seu tempo pasou. A súa musiquiña soa como si fose un aire cheo de maxia que se achega ata min. Non saben que están mortas

nin que eu durmo. É así
como quizais me falan
as xentes que viviron
no mismo sangue meu.
Os días de esas noites
teño visto, ó redor
das horas máis valeiras,
algúns raios de luz.
E, remuiñando niles,
miúdas criaturas
de po que se esvaecen
si achego a miña man.
Serán eses os átomos
de aqueles brancos corpos
de roxiños cabelos
e paseniño andar
que se sabían ramos
das árbores da vida
e non dan esquecido
cun día foron ollos
e aínda queren ver
qué vai sendo das cousas
camiño do solpor.
Ás veces veñen voces
que me falan en soños
e fan co tempo un nó.