"Foron os ollos.E puido ser outra cousa. O sangue inexplicable do meu índice: a picada da agulla que non enfiei. Aquel mar salvaxe e sen ribeira, subido ao asfalto en cada onda, que nada mais chegar me mollou os pés. Tal vez as miñas propias sensacións: a língua feita sal, os cabelos en vertical como tentáculos de medusa e sentirme convocada polas encrucilladas de musgo e a lama dos carreiros. Ou puido ser ese estraño epírito que todo o habitaba: o vento que azuaba a auga e petaba nas portas das casas, a boca da baía aberta entre faros, as nasas tendidas no porto coma un gran lombo de escamas, ocre, verde e gris, enroscado e adurmiñado..."
Poderoso comienzo, aunque los no galegoparlantes no nos vais a enterar. O sí poniendo de vuestra parte, que al final uno puede entender a Espriu con un poco que lo intente. Cosa curiosa ésto de las lenguas: siempre se pierde algo pero incluso traducido o incluso a medio traducir o incluso aunque no entendamos mucho el resultado siempre merece la pena si merece la pena. ¿O no os gusta Born in the USA aunque no comprendamos una mierda de la letra?. Anda que no molaría leer a William Blake como nun nativo. Pero incluso what remains is still worth it. Batiatto lo sapeva.
Menuda perorata para una mañana de domingo, amigos.
Mergullarse. Sumergirse en la Costa da Morte, ésto es lo que es. Difícil saber qué es lo que va a salir en su traducción al castellano, porque tiene tantos códigos internos que muchos no creo que puedan entenderse si sois de fuera. De la gheada, que sólo entenderéis si veíais Mareas Vivas o sois gallegos, a las cosas de las gentes de costa, algunas que pillarán los de Malpica como yo pero sólo parcialmente los de Aldán. Ayudará si habéis visto Fariña también. Galicia es un resumen del mundo, por esto andamos por todos lados y en todos y en ninguno estamos en casa. Morriña le dicen.
Hay partes, muchas, muy potentes. Sobran para mi gusto algunos trampantojos y quizá un abuso de nuestro componente mágico, que haberlo hailo pero sin pasarse, moza.
Ardo en deseos de ver cómo le va la edición que saca el 16 de febrero Libros del Asteroide en castellano. Dice su editor (gallego) que va a ser un bombazo. A ver si el amor a la tierriña no nos nubla la vista.
Sirve para recordar que vivo en el mejor lugar del planeta Tierra. Aunque no tenemos una meiga en cada esquina, puede que no llegues a ver la Santa Compaña y los percebes -que no nos gustan a todos- están por las nubes. Y el agua está fría que te cagas.

