Revista Cultura y Ocio

Día das Letras Galegas 2016: Manuel María

Publicado el 17 mayo 2016 por Debarbasyboinas @DeBarbasYBoinas

Hoxe, 17 de maio, celébrase en Galicia o chamado Día das Letras Galegas, un día de conmemoración da lingua galega, que se ven celebrando dende o ano 1963, e que ademais é festivo en toda Galicia. Cada ano, a RAG (Real Academia Galega, organismo semellante á Real Academia Española, pero para a lingua galega), decide homenaxear a unha figura literaria importante que contribuíse á creación literaria en galego, ou que se caracterizase pola defensa da lingua galega.

¿Porqué esta data? Porque o 17 de maio de 1863 publicouse Cantares gallegos, unha obra de Rosalía de Castro que representa o rexurdir da lingua e a cultura galega no século XIX despois de varios séculos de silencio.

L02A3998
Manuel María

Para este ano 2016, a figura homenaxeada no Día das Letras Galegas é Manuel María Fernández Teixeiro, mais coñecido como Manuel María (Outeiro de Rei, Lugo, 6 de outubro de 1929 – A Coruña, 8 de setembro de 2004).

Foi un home moi comprometido politicamente co nacionalismo galego, e cunha obra literaria moi extensa e variada, xa que Manuel María fixo obra poética, ensaística, narrativa, infantil, xuvenil,… aínda que vai ser a obra poética a mais importante na súa traxectoria literaria, tanto por cantidade como por calidade. A temática da súa obra tamén é moi variada: amor, arte, política, historia, etnografía, física, relixión, sociedade, a lingua galega,…

A continuación, unha pequena selección da súa poesía (por suposto, en versión orixinal):

O CARRO

Non canta na Chá ninguén,

por éso, meu carro canta,

canta o seu eixo tan ben,

que a señardade me espanta.

Non hai canto tan fermoso:

fino coma un asubío,

anque é, as vegadas, saudoso

faise no ar rechouchío.

O meu carro é cerna dura:

sábese carballo e freixo.

¡Que fermosa é a súa feitura!

¡Que lixereza a do eixo!

As cousas vanse aledando

por onde meu carro pasa-

¡Carrétame herba pro gando!

¡Traime a colleita pra casa!

TENRURA

Pouco importa que a ave da esperanza

ou a chispa amarela do desexo

crucen por nós como un salouco

para converterse en néboa

ou sombra esvaída na lembranza.

O que de verdade importa,

amada e irrenunciábel compañeira,

é a chama delicada da tenrura

coa que alcendemos o lume

no que queimamos a monótona

tristeza dos días e onde arde,

serea e mansamente, a árbore

fidel e rumorosa da nosa propia vida

O MEU BARCO

Teño un barco de xoguete

e nel me quero embarcar.

Polos mares dos meus soños

quen me verá navegar!

Navegarei por mil ríos

sete mares hei cruzar.

No meu barco de xoguete

cansarei de viaxar!

No meu barco de xoguete,

mariñeiro e capitán!

Non teño medo ó trebón

nin me asusta o furacán!

O meu barco de xoguete!

O meu barco moito val:

verei terras, verei illas,

verei mares de coral!

Andiven tódolos mares!

Xa cansei de navegar

co meu barco de xoguete

sin salir do meu fogar!

A FALA

O idioma é a chave

coa que abrimos o mundo:

o salouco mais feble,

o pesar mais profundo.

O idioma é a vida,

o coitelo da dor,

o murmurio do vento,

a palabra de amor.

O idioma é o tempo,

é a voz dos avós

e ese breve ronsel

que deixaremos nós.

O idioma é un herdo,

patrimonio do pobo,

maxicamente vello,

eternamente novo.

O idioma é a patria,

a esencia máis nosa,

a creación común

meirande e poderosa.

O idioma é a forza

que nos xungue e sostén.

¡Se perdemos a fala

non seremos ninguén!

O idioma é o amor,

o latexo, a verdade,

a fonte da que agroma

a mais forte irmandade.

Renunciar ó idioma

é ser mudo e morrer.

¡Precisamos a lingua

se queremos vencer!

Agardo que vos gustase este artigo e especialmente a lingua na que se escribiu. Un saúdo.

Simón de Eiré


Día das Letras Galegas 2016: Manuel María

Volver a la Portada de Logo Paperblog